Haber: Emre Aktürk

Öldürmenin bir çözüm olmadığının anlaşılması üzerine, 2004 yılında bilimsel ve vicdani tek yöntem olan kısırlaştırmayı esas alan Hayvanları Koruma Kanunu çıkartıldı.

Ne yazık ki o günden bugüne Kanun tam anlamıyla uygulanmadı ve bu işle görevlendirilen belediyeler kısırlaştırma görevlerini yapmadılar. Hala, toplam belediyelerin yaklaşık yüzde doksanında bakımevi yoktur.

Bu dönemde kısırlaştırma yapılmadığı gibi köpek üretim ve satışı da devam etti. Bir hevesle satın alınan köpeklerin bir bölümü daha sonra hiç alışık olmadıkları sokaklara terk edildiler.

Köpekler sadece satılmak için değil, bahis amaçlı dövüştürülmek üzere de üretildiler. Zavallı köpekler dövüşlerde birbirlerini öldürmeye zorlandılar; iyi dövüşemeyenler veya yaşlananlar ise sokağa atıldılar.

Sokaklara terkedilen ve üremeye devam eden köpekler bir yandan açlık ve hastalığa, bir yandan da hayvan düşmanlarının şiddet ve tecavüzüne maruz kaldılar.

Belediyeler ise kısırlaştırma yapmak yerine, sokaklardaki masum köpekleri asılsız şikayetlerle alıştıkları sokaklarından koparıp şehrin dışına, yiyecek bulamayacakları ücra yerlere attılar.

Barınak ve doğal yaşam alanlarında adeta müebbet hapse tabi tutulan köpekler ise ya bulaşıcı hastalıklardan ya da açlıktan birbirlerini parçalayarak öldüler. Hayatta kalabilenlerin bir kısmı da barınak çalışanlarınca kasten öldürüldüler.

Özetle, sokaklardaki sahipsiz köpeklerin sayısının artmasının sorumluları kısırlaştırma yapmayan belediyeler, onları denetlemeyen Tarım ve Orman bakanlığı ve köpekleri üretip sokağa terk eden insanlardır. Sahipsiz köpekler bu sorunun sorumlusu değil aksine mağdurudurlar.

#SokakHayvanlarıSahipsizDeğil